Αποχωρώ γιατί κουράστηκα μες΄το ταξίδι αυτό μόνη.Γιατί όταν πλέον δεν μοιράζεται, γίνεται φορτίο βαρύ στην ψυχούλα σου και κομματιάζεται. Και όσο και αν προσπαθείς να ενώσεις τα κομμάτια, πάντα κάποια σου λείπουν που έχουν χαθεί στη διαδρομή. Κανένας δεν τα βρήκε ή τα θεώρησε ασήμαντα και τα προσπέρασε.Και το δικό σου χέρι εκεί ήταν.Αλλά δεν έκανε καν τον κόπο να σκύψει να τα μαζέψει.Και ήταν βαριά ματάκια μου και πολλά για έναν.Και όσο πάσχιζα να γεμίσω τις τσέπες μου με όσα περισσότερα μπορούσα, αυτά πάντα περίσσευαν και ξεπηδούσαν έξω.Και ούτε προλάβαινα.Γιατί είχε αρχίσει ήδη να χτυπάει επίμονα η σειρήνα και ίσως στη βιασύνη μου,τα έχανα όλα.Δεν μπορούσα να το διακινδυνεύσω. Αποχωρώ. Κρατώντας όσα κομμάτια μπόρεσα μόνη μου να σώσω και τα φυλάω σαν το μικρό μου θησαυρό. Μόνο που τα θάβω στο “κουτί της Πανδώρας” και αναπολώ σπάνια πλέον,όπως πολύ σπάνια το ανοίγω..Βρίσκω την δύναμη και αποχωρώ. 
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου