Η μέθοδος της Ορλεάνης

Σήμερα  έκανα τα πρώτα μου βηματάκια. Σαν ένα μικρό μωρό που τώρα μαθαίνει να περπατάει και οι γύρω του το επιβραβεύουν για τις επιτυχίες του. Βηματάκια μικρά αλλά σταθερά. Ντύθηκα, πήρα κλειδιά, την αγαπημένη μου μουσική και βγήκα. Περπάτησα και πέρασα τον μεγάλο δρόμο. Δεν φοβήθηκα όταν ανέβηκαν οι παλμοί μου. Δεν έδωσα σημασία στις παλάμες μου που ίδρωσαν ξαφνικά. Μέτρησα όλα τα κίτρινα και μωβ λουλούδια που συνάντησα έκοψα και μερικά για το σπίτι. Απέδωσα την θολούρα στον ήλιο που έπεφτε πάνω στο πρόσωπο μου και με ζέσταινε γλυκά μέχρι τις πατούσες μου. Ανέπνευσα σταθερά και ένιωσα τον καθαρό αέρα να κατακλύζει τα σκονισμένα  μου πνευμόνια  δίνοντας μου ένα αίσθημα ευφορίας που δεν μπορεί να σου προσφέρει ούτε το δυνατότερο ναρκωτικό. Πήρα τον δρόμο του γυρισμού και τώρα ακόμα πιο σταθερά άρχισα να βηματίζω προς το σπίτι.
-Έβαλα τα λουλούδια στο βάζο, και άνοιξα τα παράθυρα.- Τα είχα καταφέρει.