Καινούρια αρχή

Μια καινούρια μέρα ξημερώνει .Ανοίγω διάπλατα τις πόρτες και ετοιμάζω έναν δυνατό καφέ.  Απ’το παράθυρο μπαίνει η πρωινή αύρα, μου κλέβει το μυαλό και για άλλη μια φορά με κάνει να ευγνωμονώ για την ταπεινή μου ύπαρξη Εδώ. Ποτίζω τα λουλούδια στο μπαλκόνι και ξεκινάω. Στο σπίτι κυριαρχεί ακόμα χάος αλλά αποφασίζω να κάνω μια βόλτα να χαλαρώσω και να ψωνίσω μερικά πράγματα που χρειάζομαι. Κατευθύνομαι προς το μοναστηράκι και ακολουθώ τη συνηθισμένη διαδρομή μόνο που κάθε φορά εντυπωσιάζομαι από τα κατοικήσιμα νεοκλασικά που συναντώ. Ακρόπολη…μια ανάσα και…έφτασα.
Οι μουσικοί του δρόμου είναι ήδη εκεί, ο κόσμος πηγαινοέρχεται, οι μικροπωλητές έχουν απλώσει την πραμάτεια να γεμίζει το μάτι σου. Στάση πρώτη. Πινέλα, χρώματα, καρφιά. Η παλιά πόρτα θα μεταμορφωθεί σε ένα υπέροχο τραπεζάκι για τη βεράντα.-όπως την είχαμε φανταστεί-. Σηκώνω βιβλία, βυνίλια, 2 κούπες του καφέ(όχι μια είναι αρκετή)ακόμα και πέργκολα για κείνη την βουκαμβίλια που έσωσα τελευταία στιγμή. Άνοιξη μπαίνει –θα πιάσει-. Να πάρω κορνίζες? Όχι άστο. Θα πάρω μόνο όταν έχω να γεμίσω με καινούριες αναμνήσεις. Μια  θα πάρω τελικά. Να βάλω την φωτογραφία της μαμάκας μου, να με συνετίζει που και που με την παρουσία της να λέμε και καμιά κουβέντα όταν έχω τις μαύρες μου. Α! Να περάσω και απ’το super market. Χρειάζομαι απορρυπαντικό για τα ρούχα. Εκείνο με τα λουλούδια που κρατάει παραπάνω τη μυρωδιά του. Θέλω να περάσω να πω και ένα ευχαριστώ σε κείνο το ηλικιωμένο ζευγάρι των τσαγκάρηδων,  που μέσ’τον καύσωνα και το σανδάλι μου επιδιόρθωσαν και δροσιά μου πρόσφεραν και καλή παρέα μου έκαναν. Μόνο μη θυμηθούν και ρωτήσουν για σένα. Και έχω σταματήσει τα flash back εδώ και καιρό. Άτιμο πράγμα αυτή η ηλικία. Τι έφαγαν χθες δεν θυμούνται αλλά μικρές λεπτομέρειες δεν ξεχνάνε ποτέ.
Η ώρα είναι περασμένη και έχω αργήσει. Να πάρω το μετρό. Όχι. Δεν βιάζομαι. Δεν έχω κανέναν να με περιμένει.