Το καλύτερο παιδί και το μεγαλύτερο τσογλάνι

Μαγκιά σου
Γιατί με έκανες να πιστέψω σε κάτι που ποτέ δεν υπήρχε.Και πάντα με τραβούσε το απίστευτο...

Γιατί νόμιζα ότι μαζί σου γίνομαι καλύτερος άνθρωπος. Μα πως μπορείς να το πιστεύεις αυτό όταν ο άνθρωπος που υπάρχει δίπλα σου είναι ο χειρότερος στο είδος?

Γιατί με έκανες να σε σέβομαι όταν η λέξη σεβασμός δεν υπάρχει καν στο λεξιλόγιο σου. Γιατί κάνεις τα καλύτερα μαγικά!Και ότι ψεύτικο το κάνεις να φαίνεται πέρα για πέρα αληθινό.Όπως τα ''αισθήματα'' για παράδειγμα.

Γιατί με έπεισες για το "άπειρο" και για το "για πάντα δίπλα σου" που μου έγραφες. Δεν αντιλήφθηκα ότι ήταν μια χιλιοπαιγμένη κασέτα στα χείλη σου που συνεχίζει να χτυπάει εκνευριστικά στα αυτιά μου.

Γιατί λογάριασες πολύ καλά τα λόγια σου και τις πράξεις σου έτσι όπως μόνο ένας σωστός και αληθινός άνδρας κάνει, που έχει μπέσα και τιμάει τα παντελόνια που φοράει.

Γιατί με έκανες να σε αντιμετωπίζω σαν ίσο με ωριμότητα και αγάπη εκεί που παντού δημιουργούσες ανισότητες.Γιατί σεβάστηκες τους ανθρώπους μου τις φιλίες μου και τα πράγματα που αγαπώ περισσότερο στον κόσμο.

Γιατί ενώ έπαιζες εγώ σ'ερωτευόμουν και νόμιζα ότι είναι αμοιβαίο και ότι βρήκα κάτι που αξίζει.
Γιατί κατάφερες να με κάνεις να περιμένω κάθε μέρα πάνω απ'το τηλέφωνο μήπως και χτυπήσει και αρχίσω να ζω. Να ακούω τραγούδια και τα μάτια μου να τρέχουν δάκρυα.Να ξυπνάω με εφιάλτες και να προσεύχομαι κάθε μέρα με όλη τη δύναμη της ψυχής μου να ξεχάσω..

-Μαγκιά σου-

Σεπτέμβρης..θύμισες…

Επιστρέφω εδώ, που κάτι αρχίζει, κάτι τελειώνει,,,μα θέλω να σταθώ σε αυτά που μένουν ίδια και η σκόνη της στασιμότητας τους δεν αρκεί για να τα φθείρει,, αφού με ένα φύσημα … είσαι πάλι εκεί.

Κάθε φορά που οι θύμισες εκεί με επιστρέφουν, βάζω το mp3 στα αυτιά,κλειδώνομαι στο δωμάτιο και είναι εκείνη η ώρα,η δική μας, που πάλι θα με πάρεις αγκαλιά και όσα ποτέ δεν είπαμε θα βρούμε το θάρρος να τα πούμε. Μετά θα μας τυλίξει μια σιωπή, από αυτές που πάντα λάτρευα μαζί σου και μέχρι το ξημέρωμα θα χω γεμίσει δάκρυα που ξέρω πάλι πως θα φύγεις…

Το χέρι σου θα είναι εκεί να κρατάει σφιχτά το δικό μου,μα δεν θα χεις φωνή να μου υποσχεθείς πως θα ρθεις πάλι πίσω..και όσο και αν ψάξω στα μάτια σου ,,ξέρω πως δεν έχεις την απάντηση ούτε για το αν ούτε για το πότε…

Φοράω τα γυαλιά και βγαίνω..Κανείς δεν θα ξέρει πως ήμασταν μαζί.Ακόμα και εσύ ο ίδιος θα το χεις ξεχάσει το πρωί.. Μόνο η σκόνη θα ξανάρθει.Να σκεπάσει όσα απο φόβο ποτέ δεν τόλμησα να κάνω στ’αλήθεια.—-

Ίσως το βράδυ, αφήσω το παράθυρο ανοιχτό.-δήθεν καταλάθος- . Και ίσως ο Σεπτέμβρης φυσήξει και ξανάρθεις κλεφτά για ένα φιλί….

Η κουζίνα της γιαγιάς!

Όλοι έχουμε κάποια φαγητά που προτιμάμε περισσότερο, άλλα λιγότερο και άλλα που ίσως δεν μας αρέσουν καθόλου και δεν τα τρώμε ποτέ. Ξέρω όμως μια μαγείρισσα, που έχει την ικανότητα να μαγεύει τα φαγητά και μπορεί να σε κάνει να φας μέχρι και σαλιγκάρια και να γλείφεις τα δάχτυλα σου. Αυτή είναι η γιαγιά μου!

Κάθε φορά που φέρνω την εικόνα της στο μυαλό μου, εκείνη βρίσκεται μέσα στην κουζινούλα της, το μικρό της βασίλειο και μαγειρεύει. Μαγειρεύει πάντα αργά, χωρίς βιασύνες, με σειρά, τάξη και ζήλο για αυτό που κάνει. Το τραπέζι στο σπίτι της είναι ολόκληρη ιεροτελεστία που ετοιμάζεται από το πρωί και κρατάει μέχρι το βράδυ που θα πέσουμε για ύπνο.

Όταν ανοίξεις τα μάτια σου εκεί, είναι μάταιο  να φωνάζεις “γιαγιάααα καφέεεεε!’’ αφού η ίδια έχει ήδη ετοιμάσει ένα τραπέζι με όσα χρειάζεσαι για να ξεκινήσεις σωστά τη μέρα σου όπως λέει. (Με όλα αυτά βέβαια θα μπορούσε να χορτάσει όλη η γειτονιά αλλά αυτό δεν έχει καμία σημασία! Με τις ώρες να είσαι στο τραπέζι, για κείνη ποτέ δεν έφαγες αρκετά!! )

Την ίδια στιγμή έχει αρχίσει η προετοιμασία για το μεσημεριανό. Άπειρες ώρες την έχω παρακολουθήσει να καθαρίζει το ρύζι σπυρί-σπυρί ή να ζεματίζει τα χόρτα για την πίτα, αλλά ποτέ δεν είδα ποια στιγμή βάζει το μαγικό της φίλτρο μέσα στην κατσαρόλα για να βγει αυτό το αποτέλεσμα! Παλιότερα είχα ψάξει ένα-ένα τα βαζάκια της να δω που μπορεί να είναι κρυμμένο αλλά τζίφος…Οι μυρωδιές σε ζαλίζουν και συ ακολουθείς σαν υπνωτισμένος σε ότι τραβάει η όρεξη σου. Και ποτέ 1 μόνο φαγητό. Το τραπέζι πρέπει να ‘χει ποικιλία και να χορταίνει και το μάτι!

Κακά τα ψέματα  στην  γιαγιά μαθαίνεις να τρως! Μπάμιες, συκωτάκι, αυγό μελάτο, και κουνουπίδι δεν μπορείς να μου τα δώσεις να τα φάω ούτε για 1.000.000.000,  ούτε για όλα τα λεφτά του κόσμου! Ε στη γιαγιά θα τα φας και θα ζητήσεις και δεύτερο πιάτο! Το τραπέζι δεν τελειώνει ποτέ στο μεσημεριανό αφού μετά έρχονται τα φρούτα, κομμένα στην εντέλεια και τοποθετημένα σε φέτες το ένα δίπλα στο άλλο, το γλυκό, οι ξηροί καρποί. Τα αμύγδαλα είναι πάντα τοποθετημένα σε μπολάκι με ζεστό νερό, ώστε να βγαίνει η φλούδα εύκολα και να τρως μόνο την ψίχα που είναι το “εκλεκτό” κομμάτι! Το κακό είναι ότι μας  καλομαθαίνει λιγάκι και αυτά τα κόλπα τα ζητάω και στο σπίτι μετά όπου δεν είναι κανένας πρόθυμος να φάει τις ώρες του για να στα κάνει! Δεν με πειράζει όμως. Έτσι μπορεί να είναι και καλύτερα! Έτσι την νοσταλγώ συχνότερα και πηγαίνω να την  βλέπω και να γεύομαι το ταλέντο της και όσα καλούδια μου ετοιμάζει!!!

Α ρε γιαγιά! Σα να νοστάλγησα την κομπόστα σου τώρα που αρχίζει και χαλάει και ο καιρός..!

Νέα εποχή

Η νέα εποχή σηματοδοτείται από τη μέρα που απέκτησα το καινούριο μου αμαξάκι. Δυό χρόνια μετά το ατύχημα μου ώσπου ήρθε η ώρα να μπώ και πάλι δυναμικά στο “παιχνίδι”!Όταν χτύπησε το κινητό μου να πάω για την παραλαβή, έκανα σαν τρελή για το νέο μου απόκτημα και ο ενθουσιασμός μου χτύπησε “κόκκινο”!! Αυτομάτως ήξερα οτι αποκτώ μια ελευθερία που είχα χάσει εδώ και καιρό και ένα καλοκαίρι τώρα με στοίχειωνε και με κρατούσε κλεισμένη σπίτι μου. Αυτή τη φορά πιο δειλά, πιο προσεχτικά, με καινούρια αγωνία αλλά και υπέρμετρη χαρά, ξεκίνησα πάλι να οδηγώ!Το αυτοκίνητο,δεν λειτούργησε θετικά μόνο στο θέμα της ψυχολογίας μου, αλλά μου έδωσε και κίνητρο για μια καινούρια δουλειά, που θα με “σηκώνε¨απο τη μιζέρια μου και θα ευνοούσε  και τα οικονομικά μου που είχαν πιάσει πάτο. Άνετο, καλογυαλισμένο,μοντέρνο με το καλό γούστο του μπαμπάκα μου, με περίμενε καρτερικά στην είσοδο της αντιπροσωπείας να το πάρω επιτέλους στα χέρια μου! Αν και οι πρώτες στιγμές της γνωριμίας μας δεν πήγαν και τόσο καλά (η εταιρία μου πρόσφερε μόνο 2 σταγόνες βενζίνης και για το πλησιεστερο βενζινάδικο χρειαζόμουνα 3!)εγώ και το αμαξάκι μου τα βρήκαμε στην πορεία και τα δυό μας κάναμε τις καλύτερες βόλτες!! Τα ξημερώματα με γυρνούσε απ’ τη δουλειά εξαντλημένη, μα πίναμε πάντα παρέα τον πρώτο,πρωινό καφέ της ημέρας στα ομορφότερα μέρη! Με την ευκαιρία, μπορούσα να δω συχνότερα πρόσωπα που ήθελα και  δεν μπορούσαν να έρθουν στα μέρη μου να με δούν και να κάνω μικρά ταξιδάκια που τόσο αγαπάω για να ξεφεύγω απ’τα συνηθισμένα που τόσο σιχαίνομαι!

Και αυτό με γεμίζει ακόμα,και μου αρκεί!!!

La Vie en Rose..

Ο Γ. μπήκε στη ζωή της πριν 10 χρόνια. Απροσδόκητα, αβίαστα, υπερνικώντας κάθε παρελθόν που φύλαγε μέσα της έως τότε..και το κουβάρι του μύθου άρχισε να ξετυλίγεται, άλλοτε γρήγορα, άλλοτε αργά, βασανιστικά, αναπάντεχα…

Άνοιξα τα μάτια μου στις 14:00 το μεσημέρι, με το δωμάτιο να στριφογυρίζει, το στομάχι  μου ανακατεμένο και το στόμα μου στεγνό, αναζητώντας καφεϊνη σαν εθισμένη και ένα κρύο ντούζ να με επαναφέρει γρήγορα στην πραγματικότητα. Αφού ξέπλυνα και το τελευταίο ίχνος αλκοόλ από πάνω μου,αναζήτησα το κινητό μου. Μία κλήση απ’τον μπαμπά μου, τρεις κλίσεις απ’ το γραφείο και ένα μήνυμα της εταιρίας να φωνάζουν κραυγαλέα “ΕΚΕΙΝΟΣ ΣΕ ΞΕΧΑΣΕ”. Όλα γύρω μου έτρεχαν με ιλιγγιώδη ταχύτητα και γω καθηλωμένη στην καρέκλα μου, αναζητούσα ένα σημάδι μόνο, που θα τα άλλαζε όλα έστω και τώρα, την τελευταία στιγμή.  Με τα μάτια κολλημένα στο ρολόι του τοίχου να μετρώ τα δευτερόλεπτα, χαμένη στις σκέψεις…

Έφτασα στο αεροδρόμιο στις 14:40, μηχανικά, υπνωτισμένα. Εκείνος, στεκόταν στη σειρά για τον τελευταίο έλεγχο χωρίς να ρίξει ούτε ένα βλέμμα πίσω του, απαξιώνοντας  το ζοφερό “εδώ” που άφηνε πίσω. Και εγώ εκεί, ακίνητη, ανίκανη να αρθρώσω και την παραμικρή λεξούλα, τον έβλεπα από μακρυά να φεύγει και πριν το καταλάβω, είχε γίνει πια παρελθόν…

Είχε έρθει η ώρα, για άλλη μια φορά, η ζωή της να απλώσει τα αγκάθια της, να την αγκαλιάσει σφιχτά και να την ακινητοποιήσει εκεί ακριβώς από όπου άρχισαν όλα…Ήρθε η στιγμή, να αντιμετωπίσει ξανά τους δαίμονες της. Και αυτή τη φορά, ποιος ξέρει για πόσο…

Διάλογος με ένα γκράφιτι!

Έξυπνο, γλυκό,επίκαιρο,ευφυέστατο! Ένα πεντάλεπτο ταινιάκι που είδα εντελώς τυχαία χθές
και πραγματικά εντυπωσιάστηκα με το πόσο απλά μπορείς να δώσεις ένα μήνυμα,
χωρίς να το ζαλίζεις με φανφάρες, εντυπωσιακά εφέ και ψαγμένες ατάκες. Ο τίτλος είναι "το κορίτσι στον τοίχο" και το όλο story
έχει να κάνει με ένα γκράφιτι που μιλάει, προσπαθώντας να "ρίξει" το απέναντι γκράφιτι (!) μια χαριτωμένη κοπελίτσα, αλλά δεν έχει το κατάλληλο λούκ για να την συγκινήσει!
Η λύση έρχεται στο τέλος και αφού ο τύπος έχει παραιτηθεί απο κάθε προσπάθεια, με έναν απρόσμενο τρόπο και ένα γλυκό μήνυμα αγάπης!

    Γιατί εμείς εδώ στη Σαλονίκη, εντυπωσιαζόμαστε από άλλα πιο απλά,πιο καθημερινά, πιο αληθινά!

Ένα όμορφο πρωινό..

Είναι κάποιες φορές, που ξυπνάς έχοντας κοιμηθεί τόσο λίγο,αλλά παρ’όλα αυτά σηκώνεσαι νιώθοντας μια γλυκιά κούραση και χαμογελάς ακόμη απ’το προηγούμενο βράδυ!Έτσι ακριβώς είναι και αυτό που περιγράφω!Πρωινό μετά απο πάρτυ λοιπόν στο σπίτι μου. Εδώ ακριβώς επειδή δεν θέλω να εκθέσω πρόσωπα και καταστάσεις, θα χρησιμοποιήσω ψευδόνυμα για τους γλυκούς μου παρευρισκόμενους,,που μαζί μοιραστήκαμε αυτό το υπέροχο πρωινό!Η χρυσοχέρα φίλη μου Σάρλοτ, ανεβαίνει στο δωμάτιο με ένα δίσκο όπου περιέχει:ζεστά και λαχταριστά τυροπιτάκια για όλους,τσάι για Το παιδί της φύσης,χυμό βύσσινο για τον Β.Ελιοτ  που χρειάζεται ενέργεια και διπλό ελληνικό καφεδάκι να αχνίζει για μένα και για αυτήν!(Ένα μείον στη ζωή μιας single είναι δυστυχώς οτι έχει καιρό να της προσφέρουν έτοιμο πρωινό στο κρεβάτι!Έτσι το καλοδέχτηκα και ευχαρίστησα άλλη μια φορά τον καλό θεούλη που τουλάχιστον έχω υπέροχες φίλες!)Αυτό που το κάνει ξεχωριστό στη μνήμη μου,δεν είναι βέβαια τα πλουσιοπάροχα αγαθά που είχαμε στο τραπέζι μας!Κοιτώντας όμως τη φωτογραφία,μπορώ να προσεγγίσω κατά πολύ,το συναίσθημα που ένιωσα τότε!Ότι ίσως για λίγο άγγιξα μια μικρή αχτίδα ευτυχίας!Και δεν το έκανα μόνη μου,αλλά το μοιράστηκα με άλλους 3 ανθρώπους που αγαπώ πολύ!Η συζήτηση κινήθηκε σε χαλαρό και ευχάριστο κλίμα φορώντας ακόμη τις ζεστές καινούριες πυτζαμούλες-δωράκι απ’το προηγούμενο βράδυ!Τα πειράγματα δεν έλλειπαν και όλα έδειχναν πως όλοι θα θέλαμε να επαναληφθεί ένα πρωινό ακριβώς σαν και αυτό!Η ζωή όμως όπως όλοι ξέρουμε είναι περίεργη και μας διδάσκει οτι είναι απλώς στιγμές!Μέχρι τώρα δεν έχω ξαναζήσει κάτι ανάλογο και κατάλαβα οτι αυτό ακριβώς το κάνει μοναδικό!Το μόνο που μπορώ να κάνω,είναι να ευχαριστήσω τους φίλους μου για το υπέροχο πρωινό που μοιραστήκαμε!
Θα θυμάμαι πάντα…